اکوتوریسم راهی برای گردشگری پایدار

دربارهٔ کتاب

سال‌هاست که سفر امکان کسب تجربه‌های کم‌نظیری را برای انسان امکان‌پذیر ساخته و جزء مهمی از زندگی او شده است. از اواسط قرن بیستم، شکلی از گردشگری در جهان غرب پدیدار شد که طرفداران این موج، سفرهای هدف‌دار و موضوعی را برگزیدند. این نوع سفر، که با دستاوردهای شناختی همراه بود، در مقایسه با سایر انواع سفر، جذابیتی متفاوت داشت. لذت کشف ناشناخته‌های طبیعت و فرهنگ در گوشه و کنار این جهان پررمزوراز تجربه‌ای منحصربه‌فرد همراه با لذتی پایدار به همراه داشت. به‌این‌ترتیب، سفرهای هدف‌دار با موضوعات متنوع تاریخی، فرهنگی، ماجراجویانه و طبیعی سهم چشمگیری از بازار گردشگری را به خود اختصاص دادند.
با توسعه گردشگری و افزایش علاقه‌مندان به سفر، آرام‌آرام شاخه‌های گردشگری بر پایه طبیعت یا طبیعت‌گردی تنوع پیدا کرد و توسعه یافت. اکوتوریسم به‌عنوان شاخه‌ای از طبیعت‌گردی قصد دارد به شیوه‌ای خردمندانه با کمترین تأثیر منفی در طبیعت و فرهنگ، مواهبی را برای آن‌ به ارمغان ‌آورد. برخلاف گردشگری بر پایة طبیعت، که در آن طراحان و برنامه‌‌ریزان گردشگری، طبیعت را برای استفاده و لذت گردشگران آماده می‌سازند، در اکوتوریسم، انسان می‌بایست خود را برای حضور صحیح در طبیعت آماده سازد و به نفع آن برای خود محدودیت‌ها و ضوابطی قائل شود.
تأمین بودجه و ایجاد انگیزه برای حفاظت در گرو رفاه و برخورداری از اشتغال در جامعه است که خود ابزاری برای توسعة پایدار محسوب می‌شود. ایران به‌عنوان کشوری درحال‌توسعه نیازمند است از منابع طبیعی خود به شکل پایدار استفاده کند. حدود ده درصد از سرزمین ما تحت حفاظت قرار دارد و درصد بالایی از آن منابع طبیعی و عرصه‌های طبیعت بکر و زیباست که دیر یا زود در معرض توسعه قرار خواهند گرفت. اکوتوریسم روشی شناخته‌شده برای استفاده درست از این‌گونه مناطق است.