سیاست های گردشگری کشورها: مطالعه ای تطبیقی

چرا این کتاب؟

گردشگری موفق و پایدار در کشورهای در حال توسعه نقطهٔ مرکزی اتکای توسعهٔ اقتصادی است، برای کشور ارزآور است و به ویژه برای نادارها و مناطق فقیر درآمد و اشتغال ایجاد می‌کند، در کاهش ناداری و درهم شکستن نابرابری‌‌ها نقشی مؤثر دارد، بزرگ‌ترین صنعت و کارفرمای جهان است – به استناد آمار سازمان جهانی گردشگری (UNWTO)  این صنعت حدود ۲۲۰ میلیون نفر را درسراسر جهان مشغول به کار کرده، از هر ده شغل ایجاد شده در جهان یکشغل مربوط به گردشگری است. برای ۸۳ درصد کشورهای درحال توسعه، گردشگری مهم‌ترین صادرات و مهم‌ترین منبع درآمد ارز خارجی است. بخش گردشگری ۹/۶ درصد GDP جهانی را تولید می‌کند و سومین تجارت خدمات در جهان به شمار می‌‌رود. گردشگری بخشی رو به رشد است آینده‌نگری‌ها نشان از توسعهٔ آتی آن در آینده دارد.

با همهٔ این‌ها، گردشگری بخش فصل و آسیب‌پذیر اقتصاد است. تقاضا برای خدمات گردشگری نه تنها به رفتار غیرمنتظرهٔ اقتصاد جهانی بستگی دارد، بلکه به شدت به رویدادهای پیش‌بینی نشدهٔ سیاسی و خطرات سلامتی واکنش نشان می‎‌دهد. در سال‎‌های اخیر، بسیاری از مقصدهای گردشگری در کشورهای در حال توسعه تبدیل به هدف حمله‌های تروریستی شده‌اند. علاوه بر این‌ها، گردشگری متکی به متابع طبیعی و فرهنگی حساس است. این منابع بر اثر تلاش‌های نادرست برای توسعه، به سرعت تخریف شده، موجد مسائل اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی خواهند شد. وابستگی یک سویه به گردشگری، استفادهٔ بی‌رویه از منابع (آب، خاک، هوا، اقلیم، تنوع زیستی، منظر) از دست دادن هویت/ تفاوت فرهنگی، درگیری ناخوشایند جوامع محلی، افزایش رنجش و تنفر، افزایش جرم و جنایت، بیش اشباعی و از دست دادن کیفیت خدمات در مناطق مقصد از تبعات توسعهٔ بد برنامه ریزی شده است.

یک راه برای مواجهه با این تهدید‌ها و دستیابی به توسعهٔ پایدار گردشگری ، استفاده از تجارب دیگر کشورها‌ست، اما در نظر گرفتن مجموعه ملاحظات و ظرایف مرتبط با موضوع، نشان از لزوم دقت در به کارگیری این تجارب دارد. درایت ستودنی تنظیم کنندگان برنامهٔ درسی رشته، برای گنجانیدن درس مطالعات تطبیقی سیاست‌های گردشگری دولت‌ها نیز بی جهت نبود. منابع درسی مناسبی که هدف‌های پیش‌بینی شده را پوشش دهد، ناکام مانده بود.