شهرهای سراسر جهان بهطور فزایندهای با فشار برای مدیریت رشد و استقرار منابع، برای رفع نیازهای خود، مواجه هستند. مفهوم شهرهای هوشمند در اوایل دهۀ ۲۰۰۰ با نخستین مفهومسازی شهر هوشمند تکامل یافت که به شهری که شرایط همۀ زیرساختهای حیاتی خود را نظارت و یکپارچه میکند اشاره دارد. درحالیکه چندین مفهومسازی پیشرفته از شهرهای هوشمند انجام شده است، ویژگیای که در بیشتر این مفهومسازیها برجسته است، تمرکز بر فناوریهای محاسباتی و داده است.
در اینجا، اینترنت اشیا میتواند فرصتهای ارزشمندی را برای ایجاد شهرهای هوشمند، با امکان برقراری ارتباط دستگاهها و نرمافزارهای مختلف از طریق اینترنت با یکدیگر، ارائه کند. چنین ارتباطی میتواند شبکهای از چیزها را ایجاد کند که به روشی هوشمند با هم تعامل دارند و راهحلهای توسعۀ شهریِ نوآورانه، مانند راهحلهای حملونقل عمومی، خدمات و تسهیلات عمومی، نظارت و مدیریت ترافیک، مصرف انرژی، نگهداری زیرساختها و خدمات شهروندان و غیره را ارائه میدهد. افزون بر این، مدیران ساختمان و توسعهدهندگان املاک در سراسر جهان به دنبال ترکیب دستگاهها و راهحلهای اینترنت اشیا در زیرساختهای خود برای کاهش هزینهها و بهبود کیفیت ساختمانهای خود هستند. در این راستا، شهرهای سراسر جهان، مانند بارسلونا در اسپانیا، لاسوگاس در ایالات متحده، پادووا در ایتالیا و کاشیوا-نو-ها در ژاپن، برنامههایی را برای توسعۀ شهرهای هوشمند با استفاده از اینترنت اشیا انجام دادهاند.
شهر بارسلونا
یک شبکۀ فیبر نوری یکپارچه در سطح شهر ایجاد کرده است که وایفای پرسرعت رایگان را ارائه میدهد و از اینترنت اشیا پشتیبانی میکند. افزون بر این، با ادغام مدیریت هوشمند آب، روشنایی و پارکینگ در بارسلونا، ۷۵ میلیون یورو از بودجۀ شهری صرفهجویی و ۴۷۰۰۰ شغل جدید در بخش فناوری هوشمند ایجاد شد.
شهر لاسوگاس
حسگرهای اینترنت اشیا را برای مدیریت ازدحام ترافیک و مسائل زیستمحیطی خود نصب کرده است. به عنوان مثال، حسگرها میتوانند سطوح دیاکسید کربن و شرایط ترافیکی اطراف را برای تعیین مدتزمان بهینۀ چراغ راهنمایی، با در نظر گرفتن زمان انتظار ترافیک و تولید دود اگزوز، شناسایی کنند. این ویژگیهای پیشنهادی در لاسوگاس از طریق دستگاههای اینترنت اشیا و اتصالهای متقابل آن امکانپذیر است. افزون بر این، انتظار میرود این طرح شهر هوشمند از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند خورشید، باد و آب استفاده کند، به عنوان کاربر خارج از شبکه عمل کند، ساختمانهایی با مصرف انرژی خالص صفر داشته باشد و شیشههای فتوولتائیک را در ساختمانها بگنجاند تا نمای بیرونی ساختمان بتواند بهعنوان صفحههای خورشیدی عمل کند. این ویژگیهای پیشنهادی در لاسوگاس نیز از طریق دستگاههای اینترنت اشیا و اتصال متقابل آن امکانپذیر است.
شهر پادووا
شهر پادووا در ایتالیا یک سامانۀ اینترنت اشیای شهری را پیادهسازی کرده است که یک زیرساخت ارتباطی است و دسترسی یکپارچه، ساده و اقتصادی به انبوهی از خدمات عمومی را فراهم میسازد؛ خدماتی که همافزایی بالقوه و افزایش شفافیت را برای شهروندان ایجاد میکند. چنین اطلاعاتی میتواند به شهرها در برنامهریزی بهتر برای تولید و مصرف انرژی، بهمنظور استفادۀ کارآمد، کمک کند. سامانۀ اینترنت اشیا میتواند دادههای ارزشمند شهر، مانند دما، رطوبت، الگوهای نور و سطوح بنزنِ ناشی از ترافیک را جمعآوری کند.
شهر کاشیوا-نو-ها
شهر کاشیوا-نو-ها در ژاپن یک طرح شهر هوشمندِ آگاهانۀ انرژی را برای ارتقای تابآوری در شهر به کار گرفته است. با استفاده از اینترنت اشیا، این شهر یک سامانۀ مدیریت انرژی هوشمند ایجاد کرده است که از طریق بهینهسازی توزیع برق، مصرف انرژی منطقه را تا ۲۶ درصد کاهش میدهد. در این زمینه، ژاپن یک ابتکار ملی به نام جامعۀ نسل پنجم را اتخاذ کرده است که هدف آن تحقق جامعهای مبتنی بر داده، انسانمحور و نسل بعدی است که از فناوریهای عصر جدید، مانند اینترنت اشیا، استفاده میکند. این ابتکار برای همۀ شهروندان کشور، بدون توجه به موقعیت مکانی، از جمله جمعیت سالمند در مناطق روستایی، طراحی شده است و بر حل مسائل اجتماعی، ضمن هماهنگی پایداری و رشد اقتصادی، تأکید دارد. برای ادامهٔ مطالعه، به کتاب مراجعه فرمایید.